Śmiertelna Ebola znów atakuje - Część 2

Śmiertelna Ebola znów atakuje - Część 2

Gorączka wirusowa Ebola (EVD, ang. Ebola Virus Disease), wcześniej nazywana gorączką krwotoczną Ebola (EHF, ang. Ebola Haemorrhagic Fever) jest chorobą zakaźną człowieka wywołaną przez wirusy z gatunku: Zair, Bundibugyo, Sudan i Tai Forest. Wirusy krążą wśród zwierząt w środowisku leśnym w centralnej Afryce, a do zakażenia człowieka dochodzi poprzez kontakt z krwią, wydzielinami i wydalinami oraz tkankami goryli, szympansów, małp, antylop leśnych, jeżozwierzy i nietoperzy owocowych.

W populacji ludzi wirus rozprzestrzenia się przez bezpośredni kontakt uszkodzonej skóry i błon śluzowych z cząstkami wirusa, które znajdują się we krwi i innych płynach ustrojowych oraz tkankach osób zakażonych. Częstą drogą transmisji choroby jest także bezpośredni kontakt ze zwłokami osób, które zmarły na EVD. Dzieje się tak podczas pogrzebów ofiar epidemii, w wyniku łamania zasad dotyczących bezpiecznego pochówku.

Pierwsze objawy

Pierwsze objawy chorobowe w postaci gorączki, bólów mięśniowo-stawowych, bólów głowy i zapalenia gardła pojawiają się po 2 – 21 dniach od zakażenia. W krótkim czasie dołączają do nich nudności, wymioty, krwista biegunka a także wysypka lub zapalenie spojówek. Do zgonu zakażonych pacjentów dochodzi po kilku lub kilkunastu dniach trwania choroby w wyniku niewydolności nerek, niewydolności oddechowej oraz masywnych krwawień zewnętrznych i wewnętrznych. Śmiertelność w przebiegu gorączki Ebola jest bardzo wysoka i w najcięższych przypadkach może sięgać 90%. Wyzdrowienie z EVD oznacza ustąpienie objawów chorobowych i eliminację patogenu z krwi potwierdzoną ujemnym wynikiem badania molekularnego PCR (ang. polymerase chain reaction) na obecność materiału genetycznego wirusa. Pacjenci, którym udało się wyzdrowieć to tzw. ozdrowieńcy. Niestety u niektórych z nich wirus Ebola może utrzymywać się przewlekle we wnętrzu gałki ocznej lub ośrodkowym układzie nerwowym i być przyczyną reaktywacji choroby. Wirus może przetrwać także w nasieniu, łożysku u kobiet ciężarnych i w mleku kobiecym, dlatego droga płciowa, a także wertykalna i okołoporodowa są kolejnymi sposobami rozprzestrzeniania się Eboli w środowisku.

Ozdrowieńcy po opuszczeniu szpitali prowadzących leczenie powinni być objęci długofalową opieką medyczną, gdyż przechorowanie EVD może pozostawić trwałe następstwa zdrowotne w postaci: zapalenia mięśni i stawów, zapalenia błony naczyniowej oka, zaćmy lub uszkodzenia nerwu wzrokowego, szumów usznych i zaburzeń słuchu, a także przewlekłych bólów brzucha. Ozdrowieńcy często skarżą się także na zaburzenia neurologiczne w postaci: bólów głowy, drżenia mięśni, drgawek lub zaburzeń pamięci oraz zaburzenia układu rozrodczo-płciowego (ból jąder, bolesne stosunki płciowe, zaburzenia erekcji, nieregularne cykle miesiączkowe). Ze względu na olbrzymi stres związany z zachorowaniem na śmiertelną chorobę i hospitalizacją w ośrodkach medycznych oddalonych od miejsca zamieszania, gdzie leczenie prowadzi personel medyczny, z którym nie można nawiązać bezpośredniego kontaktu (odzież ochronna), osoby po przechorowaniu EVD cierpią na zaburzenia nastroju i ciężkie depresje. Sprzyja temu także poczucie samotności, szczególnie dotkliwe u dzieci, które rozwija się w przypadku śmierci członków rodziny w trakcie epidemii EVD.

Część 1 

Część 3