Śmiertelna Ebola znów atakuje - Część 3

Śmiertelna Ebola znów atakuje - Część 3

Zachorowanie na gorączkę Ebola potwierdza dodatni wynik badania RT-PCR na obecność kwasu rybonukleinowego wirusa. W diagnostyce stosuje się także badania serologiczne potwierdzające obecność przeciwciał przeciwwirusowych w klasie IgM i IgG u ozdrowieńców (patrz: „Śmiertelna Ebola znów atakuje! Część 2.”) oraz tzw. szybkie testy wykrywające antygeny wirusa, które wykorzystuje się jako badanie przesiewowe w warunkach polowych.

Ze względu na bardzo niecharakterystyczny obraz kliniczny każde podejrzenie zachorowania na EVD należy zweryfikować za pomocą specjalistycznych badań laboratoryjnych, a diagnostyka różnicowa gorączki Ebola powinna uwzględniać mi.in.: malarię, inne gorączki krwotoczne (np. dengę lub żółtą gorączkę), dur brzuszny, leptospirozę, wirusowe zapalenia wątroby, riketsjozy, ciężkie bakteryjne zakażenia jelitowe, a także gorączkę reumatyczną oraz zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Leczenie przyczynowe

Ponieważ nie ma leczenia przyczynowego, w terapii pacjentów chorych na EVD stosuje się leczenie objawowe, którego celem jest łagodzenie przebiegu klinicznego choroby. Poprawę stanu ogólnego pacjenta umożliwia zastosowanie płynoterapii dożylnej, tlenoterapii, leków utrzymujących prawidłowe ciśnienie tętnicze krwi i hamujących biegunkę i wymioty oraz preparatów o działaniu przeciwgorączkowym i przeciwbólowym. Pewną skuteczność wykazują surowice ozdrowieńców, które zawierają przeciwciała przeciwwirusowe. Testowane są także nowe sposoby leczenia, które uwzględniają użycie interferonu i rybawiryny stosowanych w zakażeniu wirusem HIV i wirusowych zapaleń wątroby oraz leków immunomodulujących i przeciwciał monoklonalnych. Dużą nadzieję pokłada się w lekach, które wykazują skuteczność w walce z wirusem w badaniach in vitro. Należą do nich m. in. chlorochina i meflochina stosowane w leczeniu malarii, azytromycyna, która jest antybiotykiem z grupy makrolidów oraz preparaty antydepresyjne z grupy blokerów wychwytu zwrotnego serotoniny. Sukces terapeutyczny w dużym stopniu modyfikuje odpowiedź immunologiczna pacjenta.

Walka z Ebolą

Najskuteczniejszym sposobem walki z Ebolą jest ograniczenie transmisji wirusa ze środowiska zwierzęcego na człowieka, które polega na stosowaniu rękawiczek ochronnych podczas kontaktu ze zwierzętami oraz unikanie spożywania surowych produktów pochodzenia zwierzęcego. Istotną rolę odgrywa także właściwa utylizacja odpadów medycznych, a także edukacja ludności dotycząca zasad bezpiecznego pochówku zmarłych z powodu EVD. Mężczyźni, którzy zostali wyleczeni powinni zrezygnować z kontaktów seksualnych lub stosować prezerwatywy przez 12 miesięcy od wystąpienia pierwszych objawów choroby lub do momentu dwukrotnie ujemnego testu PCR nasienia. Duże nadzieje pokłada się także w eksperymentalnej szczepionce rVSV-ZEBOV, którą  przetestowano na blisko 16 000 mieszkańców Europy, Afryki i Stanów Zjednoczonych. Wyniki badań wykazały 100% skuteczność i pełne bezpieczeństwo badanego preparatu.

Część 1 

Cześć 2